Biografia
Paweł Wincenty Chrobok urodził się 23 stycznia 1873 roku w Mysłowicach na Górnym Śląsku. Pochodził z rodziny Jana Chroboka i Agnieszki z Kunowskich. W 1896 ukończył Wyższą Szkołę Techniczną w Darmstadcie i uzyskał dyplom inżyniera architekta. Tego samego roku został powołany do służby w armii niemieckiej, służył w Twierdzy Koźle, a po ukończeniu studiów pozostał w wojsku jako oficer zawodowy. Równolegle kontynuował studia filozoficzne na Uniwersytecie w Lipsku, które ukończył w 1906 roku, uzyskując tytuł doktora filozofii.
W 1914, w stopniu kapitana wojsk inżynieryjnych, pełnił służbę w 22. pułku piechoty w Gliwicach. Po wybuchu I wojny światowej skierowany na front zachodni został ranny w bitwie pod Verdun. W 1917, jako major, został skierowany do służby w Generalnym Gubernatorstwie Warszawskim. 1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Dowodził 58. i 59. pułkiem piechoty, a 14 września 1920 dowodząc 58. pułkiem odznaczył się w bitwie pod Żabinem. 30 czerwca 1921 objął obowiązki dowódcy 14. Dywizji Piechoty; na wniosek generała Michała Milewskiego rozważano nad jego odznaczeniem orderem Virtuti Militari.
Pod koniec 1920 roku wrócił na Śląsk, wstąpił do Centrali Wychowania Fizycznego i objął stanowisko szefa Dowództwa Obrony Plebiscytu. Udział w III powstaniu śląskim, demobilizacja 25 października 1921 i przejście do rezerwy 58. pułku piechoty w Poznaniu. W 1924 został awansowany do stopnia pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty; później przeniesiony do pospolitego ruszenia.
Po przyłączeniu części Górnego Śląska do Polski w 1921 prowadził w Katowicach firmę oraz zajmował się majątkiem Lipie pod Lublińcem. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Katowice, posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V i był przewidziany do użycia w czasie wojny. Po wybuchu II wojny światowej znalazł się na emigracji w Wielkiej Brytanii i USA. Zmarł w Belleville w stanie New Jersey 17 czerwca 1957 roku.
Był żonaty z Maria z Sarnowskich (1902–1998), z którą miał syna Bronisława (1933–2025). 25 czerwca 2021 pośmiertnie mianowany został generałem brygady.
Źródło: artykuł w Wikipedii



