Julia Habryka
Biografia
Julia Habryka (ur. 16 czerwca 1896 w Mysłowicach – zm. 24 listopada 1942 w KL Auschwitz) była polską działaczką społeczną i socjalistyczną związaną z Polską Partią Socjalistyczną.
Urodziła się 16 czerwca 1896 roku w Mysłowicach. Miała wykształcenie podstawowe i w latach międzywojennych nie pracowała zawodowo – zajmowała się gospodarstwem domowym. Prowadziła natomiast działalność społeczną i partyjną wraz z mężem Janem Habryką. Należała do sekcji kobiet Polskiej Partii Socjalistycznej.
W czasie niemieckiej okupacji podczas II wojny światowej pracowała dorywczo, a także działała w konspiracji w Polskiej Partii Socjalistycznej – w jej mieszkaniu od października 1939 roku odbywały się zebrania konspiracyjne. Była także łączniczką.
Za udział w ruchu oporu we wrześniu 1941 roku została aresztowana przez Gestapo w jej własnym domu. Funkcjonariusze chcieli aresztować także jej męża Jana, ale on już wtedy nie żył. Przewieziono ją do więzienia Montelupich w Krakowie. 27 kwietnia 1942 roku trafiła do KL Auschwitz – nadano jej numer 6827. W obozie chorowała na tyfus i biegunkę. Tam też zmarła 24 listopada 1942 roku.
Życie prywatne: Pochodziła z rodziny górnika Jana Drobca i Marianny z domu Sobczyk. Była żoną Jana Habryki, działacza socjalistycznego. Spokrewniona była m.in. z Janem Habryką, górnikiem i weteranem powstania styczniowego. Miała trzy córki: Pelagię, Irenę i Elżbietę. Mieszkała w Mysłowicach przy ulicy Janowskiej.