Lucyna Langer-Kałek
Biografia
Lucyna Langer-Kałek urodziła się 9 stycznia 1956 roku w Mysłowicach. Karierę sportową rozpoczęła w MKS Tychy (1971–1972), następnie reprezentowała Start Katowice (1972–1973) oraz GKS Tychy (1974–1985, z przerwą w 1977, kiedy to startowała w barwach Górnika Zabrze).
Na arenie międzynarodowej zadebiutowała w 1978 roku na mistrzostwach Europy, zajmując 5. miejsce w biegu na 100 m ppł. Największe sukcesy przyszły w kolejnych latach: w 1979 zwyciężyła na Letniej Uniwersjadzie w biegu na 100 m ppł (czas 12,62 s); na igrzyskach olimpijskich w Moskwie 1980 zdobyła brązowy medal w tym samym dystansie oraz była członkinią sztafety 4×100 m, która zajęła 7. miejsce (czas 43,59 s, wraz z Grażyną Rabsztyn, Zofią Bielczyk, Elżbietą Stachurską).
W 1982 została mistrzynią Europy w biegu na 100 m ppł (czas 12,45 s). W 1984, w związku z bojkotem igrzysk w Los Angeles, wystartowała tylko w zawodach Przyjaźń-84, zdobywając brązowy medal (czas 12,61 s). Reprezentowała Polskę także w Pucharze Europy (1981, 1983) i Pucharze Świata (1981) – zajmując wysokie miejsca w biegu na 100 m ppł i w sztafetach.
Na halowych mistrzostwach Europy dwukrotnie startowała: w 1982 odpadła w półfinale biegu na 60 m ppł, a w 1984 zdobyła złoty medal w tej samej konkurencji (czas 7,96 s). W latach 1978–1984 była klasyfikowana w pierwszej dziesiątce światowych list płotarek, a w 1984 roku jej wynik był najlepszy na świecie.
W latach 1982, 1983 i 1984 zdobywała mistrzostwo Polski w biegu na 100 m ppł, a także dwukrotnie złoto w halowych mistrzostwach Polski na 60 m ppł (1982, 1984) oraz brąz w 1977.