Albert Norden
Biografia
Albert Norden, syn rabina i filozofa Josepha Nordena oraz Emelie Meseritz, urodził się 4 września 1904 w Mysłowicach. W młodości przeniósł się z rodziną do Elberfeld, gdzie ukończył szkołę średnią i odbył staż ciesielski. W 1919 należał do Freien Sozialistischen Jugend, a w 1921 wstąpił do KPD; w 1923 ukończył KPD-Parteischule w Jena.
Pracował dla wielu lewicowych i komunistycznych gazet, takich jak Rundbrief der radikal-sozialistischen jüdischen Jugend, Rote Fahne des Westens, Freiheit, Klassenkampf, Hamburger Volkszeitung, Arbeiterzeitung i Ruhr-Echos. Kilkakrotnie był aresztowany z powodów politycznych; w Düsseldorfie (1923–1924) i Hamburgu (1927).
Po przejęciu władzy przez nazistów wyemigrował najpierw do Danii, następnie do Francji, a w 1941 dotarł do Stanów Zjednoczonych. W Paryżu pracował nad brązową księgą o pożarze Reichstagu i Hitlerterrorze oraz współredagował liczne wydawnictwa antyfaszystowskie. W Nowym Jorku (1942–1945) prowadził działalność emigracyjną i pracował w zakładach przemysłowych. W 1944 był członkiem założycielem Rady Demokratycznych Niemiec.
Po II wojnie światowej Norden powrócił do Europy, a następnie zajął się pracą w NRD jako redaktor i urzędnik partyjno-rządowy. Był redaktorem naczelnym Deutschland Stimme (1948–1949), a także aktywnym członkiem Związku Prasy Niemieckiej i deputowanym do Volkskammer. W uczelni Humboldt Universität prowadził zajęcia z historii nowożytnej (1953–1955). Od 1954 pełnił funkcje związane z jednością Niemiec w SED; był członkiem KC SED (1955–1981) i kierował Komisją Agitacji (1955–1967) oraz Komisją Zachodnią (1960–1979). W latach 1958–1981 zasiadał w Izbie Ludowej NRD i był członkiem Rady Obrony Narodowej oraz Rady Państwa.
W 1965 ukazało się II wydanie brązowej księgi z wykazem nazistowskich i wojennych zbrodniarzy. Norden zmarł w 1982 roku; jego urna spoczęła na Cmentarzu Centralnym Friedrichsfelde w Berlinie.