R
Nauka

Ryszard Jan Kaczmarek

Historyk

23 czerwca 1959data urodzenia
67 latwiek
Mysłowicemiejsce urodzenia
5osiągnięć

Biografia

Ryszard Jan Kaczmarek urodził się 23 czerwca 1959 roku w Mysłowicach. Po ukończeniu III Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Prusa w Sosnowcu kontynuował studia magisterskie na kierunku historia (specjalizacja pedagogiczna) w latach 1978–1982 na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Śląskiego.

W 1989 obronił pracę doktorską pod kierunkiem Franciszka Serafiny pt. Józef Biniszkiewicz. Biografia polityczna 1875–1940, uzyskując stopień doktora nauk humanistycznych. W 1999 po kolokwium habilitacyjnym na Wydziale Nauk Społecznych UŚ uzyskał stopień doktora habilitowanego w dziedzinie historia – historia XX wieku. W 2003 mianowany na stanowisko profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Śląskiego, a w 2008 uzyskał tytuł profesora.

Od 1982 zatrudniony w Instytucie Historii UŚ, pełnił funkcje asystenta, adiunkta, doktora habilitowanego i profesora UŚ. W latach 1999–2000 kierownik Zakładu Metodologii i Dydaktyki Historii, od 2009 roku kierownik Zakładu Archiwistyki i Historii Śląska. W latach 1999–2002 zastępca dyrektora do spraw naukowych w Instytucie Historii UŚ, 2002–2005 prodziekan do spraw Naukowych Uniwersytetu Śląskiego. Od 1 września 2008 roku do 21 sierpnia 2012 roku dyrektor Instytutu Historii.

Stypendysta Fundacji Friedricha Eberta i Konferenz der Wissenschaftlichen Akademien. W 1991 odbył staż naukowy w Instytucie im. Herdera w Marburgu, w latach 1996–1997 staż naukowy w Institut für Osteuropäische Geschichte Uniwersytetu w Tybindze; w 2004 Fundacja Lanckorońskich – badania naukowe w Archiv der Republik in Wien. Koordynator współpracy w ramach programu Socrates/Erasmus z uniwersytetami w Bonn (RFN) i Graz (Austria). Pobyt na licznych kwerendach archiwalnych i bibliotecznych oraz konferencjach naukowych w Niemczech, Francji, Austrii, Słowacji i CSR.

W latach 1999–2001 kierował uczelnianym programem badawczym finansowanym przez KBN, pt.: Alzacja/Lotaryngia a Górny Śląsk – dwa regiony pogranicza w latach 1648–2001. W 2004 mianowany polskim koordynatorem projektu trójjęzycznej syntezy Historii Górnego Śląska. Był przewodniczącym kapituły Nagrody im. ks. Augustina Weltzla „Górnośląski Tacyt”.

W 2015 jego książka pt. Polacy w armii kajzera została nominowana do Nagrody Literackiej i Historycznej Identitas; mieszka w Tychach. W 2025 został nominowany do Nagrody im. Kazimierza Kutza.

Źródło: artykuł w Wikipedii

Najważniejsze osiągnięcia

  1. Obrona pracy doktorskiej pt. Józef Biniszkiewicz. Biografia polityczna (1989) i uzyskanie tytułu doktora nauk humanistycznych.
  2. Habilitacja w dziedzinie historia – historia XX wieku (1999).
  3. Mianowanie na profesora nadzwyczajnego UŚ (2003) i tytuł profesora (2008).
  4. Kierownik Instytutu Historii UŚ (2008–2012).
  5. Koordynacja międzynarodowych programów i projektów badawczych (Socrates/Erasmus, 2004) i kierowanie projektami KBN (1999–2001).

Ciekawostki

?

Stypendysta Fundacji Friedricha Eberta i Konferenz der Wissenschaftlichen Akademien; staże w Marburgu (1991) i Tybindze (1996–1997); badania w Wiedniu (2004).

?

Mieszka w Tychach.

?

Książka Polacy w armii kajzera nominowana do Nagrody Identitas (2015); nominacja do Nagrody im. Kazimierza Kutza (2025).

Urodzeni w tym samym czasie

Wszyscy sławni →